„თქვენი არჩევანია: უსაფრთხოდ იტანჯოთ, თუ საშიშად იცოცხლოთ?“ – მთავრობის ახალი ფილოსოფია დიუშენის მშობლებს

როდესაც ფიქრობდით, რომ ცხოვრებაში ყველაზე რთული არჩევანი იყო, ყავა დალიოთ თუ ჩაი, საქართველოს მთავრობამ დიუშენის მქონე ბავშვების მშობლებს გაუმჯობესებული დილემა შესთავაზა: „თქვენი არჩევანია, უსაფრთხოდ იტანჯოთ, თუ საშიშად იცოცხლოთ!“ სწორედ ასე გამოიყურება მათი კომუნიკაცია, როცა მშობლები სამი თვეა მთავრობის ადმინისტრაციასთან კარვების გაშლას ცდილობენ და პრემიერ-მინისტრთან შეხვედრას ითხოვენ. წარმოიდგინეთ, რა რთულია, როდესაც თქვენი შვილი ყოველდღიურად ებრძვის იშვიათ დაავადებას, და თქვენი ქვეყნის მთავრობა გეუბნებათ, რომ ის წამალი, რომელიც საფრანგეთში, ამერიკაში და მთელ „განვითარებულ“ სამყაროში მუშაობს, ქართველი ბავშვებისთვის „საშიშია“. ჯანდაცვის სამინისტრო გვიხსნის, რომ FDA-მ (ამერიკის წამლის ადმინისტრაცია) ეს წამლები „დაჩქარებული წესით“ დაამტკიცა, რაც იმას ნიშნავს, რომ კვლევები ჯერ კიდევ მიმდინარეობს. ალბათ, საფრანგეთის ჯანდაცვის სისტემას არ გაუგია ეს „მნიშვნელოვანი დეტალი“ და შემთხვევით ასობით ბავშვს „საფრთხეში“ აგდებს ყოველდღიურად. ან იქნებ, ქართველ ბავშვებს აქვთ რაღაც განსაკუთრებული გენეტიკა, რომელიც ამერიკულ-ევროპულ წამლებს „არ იღებს“? მშობლები, რა თქმა უნდა, ფიქრობენ, რომ ნამდვილი მიზეზი მილიონობით დოლარია, რომელიც ამ წამლებს სჭირდება. მაგრამ ეს ხომ ასეთი უხეში, მიწიერი ახსნაა? ბევრად უფრო დახვეწილია, როდესაც მთავრობა შენს შვილს „უსაფრთხოებას“ სთავაზობს – ოღონდ სიკვდილის ფასად. ამასობაში, საქართველოში დიუშენის დიაგნოზით 80 ბავშვი ცხოვრობს და ყოველწლიურად 1-3 ბავშვი იღუპება. ბოლო მაგალითი 17 წლის ავთანდილ ბრეგაძეა, რომელიც მარტში გარდაიცვალა. მისი მშობლებიც იბრძოდნენ. ალბათ, ისინიც „არასწორად“ ირჩევდნენ. როგორც ჩანს, საქართველოს მთავრობა გვასწავლის ახალ „ეროვნულ არჩევანს“: როცა მსოფლიო წინ მიდის, ჩვენ უკან ვიწევთ, ოღონდ – უსაფრთხოდ! მთავარია, წამალი არ იყოს „საშიში“, თორემ ბავშვის სიცოცხლე... რა ვიცი, ეგ უკვე დეტალებია. შაბათს, 18 აპრილს, მშობლები ფილარმონიიდან პარლამენტისკენ მსვლელობას აწყობენ. შესაძლოა, მათ იმედი აქვთ, რომ პარლამენტარებს სხვა „არჩევანი“ გაახსენდებათ – ის, რომელიც სიცოცხლეს უკავშირდება. ან იქნებ, უბრალოდ, სურთ, ვინმემ საბოლოოდ უპასუხოს მათ ზარებს – ან თუნდაც კარავში ერთი ჭიქა ცხელი ჩაი მიუტანოს.